Feeds:
Posts
Comments

Archive for June, 2011


Talumpati
ng
Kagalang-galang Benigno S. Aquino III
Pangulo ng Pilipinas

Sa anibersayo ng kanyang panunumpa bilang pangulo

[Inihayag sa PhilSports Arena, Pasig City noong ika-30 ng Hunyo 2011]

Mga minamahal ko pong kababayan,

Isang taon na rin nga po pala ang lumipas. Naaalala pa po kaya ng lahat ang pinagdaananan na po natin? Dati, kapag nakarinig ka ng wangwang sa kalsada, wala ka nang magawa, hindi ho ba, kundi tumabi. Ang pinakamatayog mong pangarap ay makakuha ng VISA para makapagtrabaho sa ibang bansa. Matutulog ka nang mahimbing sana, ngunit gigisingin ka ng bahang halos umabot na sa iyong higaan, dahil wala man lang babalang ipinaabot sa iyo ang PAGASA. Ilan po ba sa atin ang sumuko na at nagsabing wala na sigurong makakamit na hustisya ang limampu’t pitong Pilipinong minasaker sa Maguindanao?

Naalala po ba ninyo ang panahon kung kailan kapag may maririnig kang masamang balita, ‘di mo man lang makuhang umiling dahil alam mong may mas masahol pang parating? Noon, sabay-sabay ang mga Pilipinong nagbuntong-hininga: tiisin na lang natin, tutal patapos na rin naman ito. ‘Di po ba’t nabigla tayong lahat nang umangat ang ekonomiya bago mag-eleksyon noong isang taon—iyon po pala, kaya umangat, nakaantabay na, hindi lang tayo kundi ang buong mundo, sa pagbaba ng administrasyong Arroyo, at sa napipintong pagtatapos ng kalbaryo ng Pilipino. ‘Di po ba’t parang kahapon lang nang iabot ninyo sa akin ang naghihingalong liwanag ng pag-asa, at tinawag ninyo ako upang ipaglaban ang atin pong daang matuwid?

Sa panahon pong tinawag ako ng taumbayan, ni isang karatula o polyeto ay wala pa po akong naiimprenta, dahil alam naman po n’yo, wala po talaga akong kabalak-balak tumakbo. Hindi ko po inambisyon na sagupain ang dambuhalang problema na ipapamana ni Ginang Arroyo—mga problemang pilit kong hinadlangan noong nasa Kamara de Representantes tayo, at sa Senado pa lang ako. At nakita ko na rin naman, sa karanasan ng pumanaw kong ina, kung gaano kabigat ang tungkulin maging isang Pangulo, lalo pa kung mamanahin niya ay sistemang nilapastangan. Tinanong ko ang aking sarili: kakayanin ko kayang kumpunihin ang lahat ng ito?

Malalim ang pagmumuning dinaanan ko bago tumugon sa inyong panawagan. Ngunit nang abutan po ako ng garapong puno ng barya para lamang makatulong sa kampanya; nang salubungin ako ng madlang ‘di man lamang makabili ng payong na panangga sa init ng araw; nang sinabi ninyo sa aking hindi ako nag-iisa—hindi ko po itong masikmurang tanggihan. Hindi ko po kinayang sabihin na, “pasensya na kayo, naduduwag po ako, at gusto ko pa sanang humaba ang buhay ko.” Ang sinabi ko po noon: Pilipino, kasama mo ako. Itutuwid natin ang baluktot, tatanggalin natin ang tiwali, at itatama natin ang mali.

Narito po tayo ngayon, isang taon matapos markahan ang wakas ng pamahalaang bulag at bingi sa hinaing ng kanyang mamamayan. Ipinasa po sa atin ang isang tahanang lumulundo ang kisame at bitak-bitak ang mga pader. Kinahoy na nga po ang mga muwebles, ipinangutang pa ang pamalit. Ang masaklap niyan, alam kong mamanahin natin ang mga utang na iyon, sampu ng lahat ng dumi na ikinalat nila.

Ang pinangangambahan nating pangit na daratnan, mas sukdulan at kasuklam-suklam pa pala ang tunay na kalagayan. Halimbawa: mula taong 1972 hanggang taong 2000, umabot sa 12.9 billion pesos ang utang ng NFA. Nang dumating si Ginang Arroyo, sa loob lamang po ng isang taon, o 2001, naiangat niya ang utang na iyan sa 18 bilyong piso. Ulitin ko lang po: Mula 12, isang taon na lumipas, naging 18 bilyong piso ang pagkakautang ng NFA. Hindi pa po siya nakuntento; pagbaba niya sa puwesto, ‘yung dating 12 billion na minana niya, nasa 177 billion pesos na po ang utang na ipinamana sa ating lahat. Isanlibong porsyento at mahigit pa ang itinaas ng utang ng NFA: record-breaking po talaga ang ginawa nilang pagbabaon sa atin sa utang, hindi ho ba?

Ganitong uri ng administrasyon ang humihikayat sa ating kilalanin ang kanilang mga nagawa, at tumuntong sa kanilang mga balikat. Ganitong uri ng administrasyon ang nagsasabing wala daw pagbabago, at sa malalim na bangin lamang tayo dadalhin ng tuwid na daan. Magpapaloko po pa ba tayo sa pagpupumilit nilang padudahin tayo, para sa pagkalito natin, magkaroon ng puwang na bumalik ang lumang sistema?

Hindi na po ako magsasayang ng panahon para makipagbangayan sa kanila. Nagpapasalamat na lamang po ako sa pag-amin ni Ginang Arroyo na ‘di umano’y kabaliktaran raw niya ako. Sa wakas, magkasundo rin po kami. Talagang magkabaliktad po kami.

Dahil hindi na nga po ako sasagot, hahayaan ko na lamang tumugon ang 21,800 pamilya ng sundalo at kapulisan na maaari na ngayong magkaroon ng disenteng tahanan bago matapos ang taong ito.

Dalawang linggo po, o halos dalawang linggo, inaasahan ko na tutuparin ng NHA na 4,000 doon sa unang 21,000 iyan ang ipagkakaloob na natin sa mga nararapat na kawani po ng gobyerno na bibilang sa hanay ng kapulisan at kasundaluhan—at umpisa pa lang ho iyan.

Hahayaan ko na lang tumugon ang mga maralitang kababayan nating nakarehistro na sa Conditional Cash Transfer program. Apat na araw mula ngayon, sasaksihan ko po mismo ang paglagda ng ika-dalawang milyong benepisyaryo ng CCT. Uulitin ko lang po, two million na po ang na-i-enroll natin sa CCT pagdating ng July 4.

Hahayaan ko na lang din pong tumugon ang halos 240,000 magsasaka na nakikinabang na ngayon sa mahigit 2,000 kilometrong farm-to-market roads na nailatag natin sa loob lamang ng isang taon.

Sila nga po ang tanungin natin? ‘Di ba’t malinaw ang pagbabago? Noon pong isang taon, barko-barkong toneladang bigas ang inaangkat, at katakut-takot din ang gastusin sa mga bodegang pinagtatambakan nito. 1.3 million metric tons lang po ang kailangan natin pampuno sa kakulangan ng ating ani, pero umangkat sila ng dalawang milyong metriko tonelada. Ngayon po, halos kalahati na lang ang inaangkat nating 660,000 metriko tonelada.

Hindi po tayo nag-magic para dumami ang bigas na inaani natin dito: itinutok lang po natin ang pondo ng irigasyon sa kung saan ito pinakamura at mabisa; pinalawak ang paggamit ng maiging klase ng binhi; at pinalawig din ang upland rice farming. Lahat po ito, nagdulot ng dagdag na labinlimang porsyento sa ating inani noong huling taon, at ng pinakamataas na ani sa kasaysayan ng dry season cropping. Pasensya na po kayo, bihira lang ako magtayo ng sariling bangko: 1.3 million tons kulang natin taon-taon. Itong unang taon natin, ang aangkatin 800,000—para may konting reserve—perso 600,000 tons na lang ang kakailanganin natin. (Kailangan pong i-irrigate ang atin pong lalamunan.) Palagay ko po, sa 2013, talagang pupurihin ko kaliwa’t kanan si Secretary Alcala ‘pag totoo nga po na self-sufficient sa rice na tayo sa 2013.

Noon pong isang taon, ilan po ba sa atin ang nangahas mangarap na ang bigas na ating isasaing, dito rin sa Pilipinas itatanim, aanihin, at bibilhin. Mukhang pong matutupad nga: nasabi ko nang ipinangako ni Secretary Proceso Alcala (dinidiin ko po para maalala natin lahat kung sino nangako) na bago matapos ang 2013, hindi na natin kailangan pang mag-angkat ng bigas mula sa ibang bansa.

Mantakin po ninyo: dahil sa tamang paggugol at pagtapal sa mga sugat sa sistema na tinatagasan ng pera ng bayan, nakalikom tayo ng dagdag na pondo upang magpatupad ng mga programang higit pa sa napaglaanang pondo sa ating General Approprations Act. Nagawa natin itong walang itinataas na buwis. Labindalawang bilyong piso na po ang tumutustos sa ating mga pangangailangan: mula sa Pantawid Pasada sa mga pampublikong sasakyan na tinamaan ng pagtaas ng presyo ng langis; hanggang sa pampasahod ng 10,000 nurse na nakadestino sa mga maralitang lalawigan; mula sa pambili ng mga modernong barko na magtatanod sa ating mga baybayin; hanggang sa marami pang ibang mga programa at proyektong totoong napapakinabangan ng kabuoan ng atin pong bansa.

Isipin na lang po ninyo kung hinayaan lang natin ang walang-saysay na paglustay sa kaban ng bayan. Baka po naglalakad na lang ang mga tsuper natin. Baka po ang mga nakaratay sa mga lalawigan ay nananatili pang ngumunguya ng dahon para lunasan ang kanilang mga karamdaman. At baka po patuloy na ngang miski mga isda ay hindi man lang masindak sa ating Hukbong Pandagat.

Pabahay, bigas, seguridad, pasahod, kalsada, pantawid pasada, at salbabida para sa mga kababayan nating nilulunod ng kahirapan: iyan po ang pagbabagong inaani natin ngayon. Alam naman po ninyo, hindi naman po natin nahukay ang kayamanan ni Yamashita para maipatupad ang mga ito. Hinabol lang po natin ang mga tiwali sa gobyerno, itinama natin ang pag-gugol ng pera, at itinuwid natin ang mga baluktot sa sistema.

Tingnan nga po lang natin ang ginawa nila sa Philippine National Construction Corporation: ni hindi nga po nila magawang mag-remit ng disenteng kita sa taumbayan, may kapal ng mukha pa silang umentuhan ang kanilang mga sarili. Limang pahina po ang memo na ipinasa sa akin ng bagong mga opisyal ng PNCC, na nagdedetalye ng mga katiwaliang kanilang naungkat at isinasaayos: mula sa mga walang-katuturang posisyon na pinasasahuran ng kalahating milyon kada buwan, hanggang sa mga cellphone plan na wala namang silbi sa kanilang katungkulan; mula sa mga kagamitang ibinebenta ng palugi para lamang di umanong kumapal ang kanilang bulsa, hanggang sa mga inimbento nilang fixed allowance na hindi bababa sa siyento mil kada buwan; lahat po iyan ay itinigil natin. Kaya naman ang dating monthly expense na 22 million pesos, naibaba na natin sa 11 million pesos.

Isa pa pong halimbawa itong kalokohang natuklasan natin sa PCSO. May pera sila para mag-over-budget sa patalastas na nagbabalandra ng mukha ng kung sino-sinong politiko sa telebisyon, pero wala silang pera para magbayad ng tatlong bilyong pisong utang sa mga ospital ng gobyerno. Dahil sa utang na di mabayaran—dahil sa katiwalian—ang mismong ospital na pinopondohan ng gobyerno, ayaw nang tanggapin ang garantiya ng kapwa nila sangay ng gobyerno. Isipin po n’yo iyon, itinayo, ‘di ba, Philippine Charity Sweepstakes Office—iba ho ang ginugulan ng charity.

‘Di po ba’t sasakit din ang batok ninyo sa kalakarang ito? Pagsisiwalat sa kalokohan, sa halip na pakikisawsaw sa katiwalian: ito po ang pagbabagong sinasabi natin.

Alam ko rin pong marami sa atin ang nag-aapurang anihin na ang mga bunga ng naipunla nating reporma. ‘Di ko naman po masisi ang taumbayang, dumaan sa isang dekada ng katiwalian, at ayaw nang maniwalang posibleng magkaroon ng gobyernong handang tumahak sa tuwid na daan. May ilan pong nahihirapang mapagtanto na kailangan nating magtulungan, magsaluhan, at mag-ambagan para maabot ang ating mga mithiin. Alam ko po ang pinanggagalingan ninyo: Ako man po ay nangangarap na bukas makalawa ay magising tayong may solusyon na sa bawat problemang minana natin. Ngunit alam ko pong mulat din kayo na wala ring maitutulong ang mabilisan, ngunit walang bisang solusyon. Kailangan ang maingat na paglalatag ng reporma, ang pagsigurong epektibo ang ating mga programa, at ang pangmatagalang mga tugon na hindi na magpapamana ng problema sa susunod na salinlahi.

Simple lang naman po, hindi ba? Nakita naman natin kung paano tayo nagdusa noong nakaraan, at nakita rin natin ang situwasyong gusto nating makamit sa kinabukasan. ‘Di po ba’t ngayon, buong-loob na nating pinupunan ang puwang sa pagitan ng mga tagang “sana” at ng “kaya,” at nakikilahok na rin ang bayan upang ang ating mga mithiin ay maabot na nating lahat sa wakas? ‘Di po ba’t ngayon, nasaang panig man tayo ng usapan, ang nagbubuklod pa rin sa atin ay malasakit para sa bayan? Ngayon po, bawat kibot natin, nasusundan na. Nagtataka ako: kung may isyu at magtikom ka ng labi, di maubos ang batikos sa akin. Kapag naman naghahayag ka ng kuro-kuro, pakialamero ang bansag sa akin. Kulang na lang po, kung minsan iniisip ko, hatiin ko ang aking katawan at maging manananggal na lang po ako para mapagbiyan ang lahat ng bumabatikos sa akin. Pero iyon po kasi, tanda lamang talaga na mayroong mga tao, ayaw nilang gumanda ang atin pong inang bansa.

Sinabi ko po sa inyo noong araw: kung walang corrupt walang mahirap. Katumbas ng tamang pamamahala ang direktang benepisyo sa taumbayan, lalo na sa mga kapos po sa buhay: bawat tableta ng gamot na pinopondohan ng gobyerno para sa ating maralitang kababayan, bawat pulgada ng kalsada, bawat pagkakataong makahanap ng disenteng pagkakakitaan—lahat po iyan ay bunga ng integridad at malasakit ng inyo pong pamahalaan na nakikipagtulungan sa sambayanan. Maliwanag po ang patutunguhan natin, at diretso tayong tutungo po doon. Ang serbisyong nakalaan para sa inyo ay dumarating sa inyo: hindi napupunta sa bulsa ng mga naghahari-hariang kung tinignan ampaw naman pala.

Malayo na po ang narating natin sa loob lamang ng isang taon. Isipin na lang po ninyo kung gaano pa katayog ang mga maaabot natin sa susunod na limang taon. Saksi ang Pilipino at ang buong mundo: Nagbubunga na ang pagbagtas natin sa tuwid na landas. Ngayon pa ba tayo aatras?

Sinisikap pa rin pong buwagin ng mga tiwali ang pananalig na nagtulak sa aking tumugon sa inyong panawagan, at nagbunsod sa ating tagumpay noong nakaraang halalan. Inaasahan po natin ito, at alam kong nasa likod ko po rin kayo sa pakikipagsagupa natin sa mga mapang-api. Sinabi ko po dati: kayo ang aking lakas, ang lakas na bukal ng mga tagumpay na inaani na natin ngayon, at ng tuluyan at napipinto nating pagpitas sa katuparan ng atin pong mga pinapangarap.

Hindi kailanman magbabago po ito. Kayo pa rin ang boss ko.

Iyong unang taon po ay puwede na rin ‘yung nagawa natin. Pero ‘yung susunod na taon, inaasahan kong lahat ng kawani ng gobyerno, sampu na ng sambayanan, ay lalong magtutulungan—dahil gusto ko pong tumulin nang tumulin, ang pagbabago nating ninanasa na marating ay lalong maging katuparan na.

Magandang hapon po sa inyong lahat. Maraming salamat po.

(Source:  Official Gazette of the Rep. of the Phils.)

Read Full Post »


Why not?

One day at a time

Why not?

An hour to just greet the day

Why not?

A few minutes spent to appreciate

the morning  stillness.

Why not?

Enough seconds to say

I am well

And I am happy

Why not?

Show the world that you can smile

despite the tears

Why not?

Show everyone that you can be brave

despite the fears

Why not -

A few moments of happiness

An hour of bliss

Life could be real good

If we can only appreciate it.

THANK YOU LORD for this hour, this minute

I feel so blessed today.

Read Full Post »


Courage is the most important of all virtues, because without it we can’t practice any other virtue with consistence-Maya Angelou
When you say that you are strong, are you being courageous?
Some people have this common mistake equating strength and courage. I believe that these are entirely two different things. Being strong is more on the physical aspect of the person while courage is an in-depth feeling of having the strength to go on despite all the setbacks and vicissitudes one encounters in life. You may be strong enough to face life’s ugly realities but when you don’t have courage to go on, it is impossible to face them. Life throws us something that sometimes we are not prepared to face.
I remember my journey as a cancer patient almost two years ago (hmm…I’ll be celebrating my second anniversary this coming July 14) and I can recall those times I was just out of chemotherapy sessions. A feeling of helplessness, a weak resolve to undergo another session,  but always with great faith that I would be well. It’s no easy way to adjust to a world where you are not even sure if the treatment is good for you or not. It’s natural to feel insecure when you are in such a predicament  – being so weak that you could not even hold a spoon or a glass of cold water without those seemingly electric  and numb sensations on your hands, and your arms won’t just cooperate for a day or two, it’s like they are completely detached from your body. Had I not been strong to face everything and courageous enough, I would not know where I’ll be now.
In the end, it always boils  down to having enough courage to face life and somehow having the strength to go on amidst trials. Strength, I may not often have, but courage, I have enough. Thank you Lord for giving me the courage to see that I am strong to meet and face what life throws my way.

Read Full Post »


A friend of mine who lives in Netherlands just spent a beautiful week in the Drome region of  Provence, France . They went camping in a place she called Menglon and posted and shared lovely pictures of their stay. I just could not resist downloading a few from her albums especially those she took of her lovely daughter Francesca. Come to think of it, I have watched the  girl grow from toddler to a charming little lady via lots of pictures that my friend shared with us. They are a family who simply loves nature and loves exploring the countryside. I told her she could write travel books out of the lovely rural places they have seen and the quaint churches they have visited. Add that to the fact that she loves to explore castles. What a lovely way to relax and enjoy what nature brings.  She actually gave me permission to copy any shot that I fancy.  I also love photography and I normally take macro shots of every flower that blooms in our garden.

Hello Francesca! What A lovely smile.

I love the play of light and shadows here, what a nice capture!

All set for a wonderful adventure…

I love a rural setting like this.

Oh, oh, I kind of miss those childhood days….

Lovely macro shot as usual!

I call this a typical “Malou shot”.

Do you know that Lantana flowers attract butterflies? So if you want more of these in your garden, plant a Lantana.

This is my favorite shot – a beautiful blend of nature and a child who loves it.

Love the colors incorporated in one shot. Great composition!

La Chapelle En Vercors

THANKS MALOU  for sharing these lovely shots…

Read Full Post »


Lord, give me the will and the strength to carry on

I am listening to Your voice

I am at my lowest today

I feel I just can’t go on

But seeing Your face

And Your whispers of assurance

That all these would pass

Strengthen my soul.

Read Full Post »


 

Read Full Post »


After so many days of non-stop rain and after typhoon Falcon finally left, our life isn’t back to normal yet. PAGASA said that the typhoon dumped rain waters in Metro Manila which is equal to two typhoons.  We feared the repeat of typhoon Ondoy two years ago so we were in tune on the latest news the last two or three days. Some areas in Marikina got flooded again and two days ago, the downpour created havoc in traffic in the metropolis.

The kids and I had to move our valuable things in a higher place for safety. We even have to park our car on a higher ground to avoid floodwaters. And the books, I need to rearrange them again and put them back in their proper shelves.

One thing I am grateful for, THANK GOD, we were spared from the wrath of typhoon Falcon.  And I commend Atty. Francis Tolentino, the head of MMDA for a job well-done. He certainly deserve a big round of applause . Last night, I heard him still visiting flooded areas as late as 12:30am and when I woke up at around 6am, he was on his feet again updating everyone with the latest news. Hats off to you sir.  You have restored my faith in our government.

Read Full Post »


Trust is something fragile that you have to take care of.

It’s like a glass that cracks

And once it does -

you  can  never bring it back to its original shape.

I trusted you but you broke it.

Read Full Post »


Ignore the title!

I am just having a LSS  and humming the song like crazy while writing this.  Perhaps most of you won’t remember the group who sang this song way back in the early seventies (I was in high school then). Sounds of Sunshine are more popularly known for their song Love Means (You Never Have To Say You’re Sorry) . It was that line I so clearly remember from Erich Segal,  the author of the book  Love Story and the film of the same title. But that’s another story worthy of another blog. I am getting a little sentimental  right now, watching film clips of the movie, the best scenes and lovely dialogue.

I do all my crying in the rain.

That’s how it starts,  thinking of the good old days. And before you know it, your tears are falling just because the song reminds you of something precious, memories of the past that you wish you could just forget but it is in their very essence that makes  you remember. And the rain outside doesn’t help.

Actually, I found this song by accident last night while looking for something else on YouTube. And I had a blast listening to all the songs I found, songs of yesteryears, songs from my childhood, songs that I associate with the first stirring of love and the first heartbreak.

It started with Cocoy Laurel.

Yeah, do you remember him? He is that talented guy who’s the son of our former Vice-President Doy Laurel.  Remember him in Miss Saigon? He studied at prestigious conservatory schools like the American Academy of Dramatic Arts and Juilliard School in New York and The Facultad de Bellas Artes in Madrid. And we are friends on Facebook.  I thought it was a fan page but I was surprised to see that it is his personal account. I am a fan and he accepted my request. What could be lovelier than that? Don’t tell but I got this picture from his site.

What I remember was his  debut movie with Nora Aunor (that long ha?), Lollipops and Roses Lollipops and Roses was also his signature song in the movie.  So you can imagine how he captured the heart of a seventeen-year-old-me. Here’s one of his earlier songs,  I think it was also recorded back in the seventies when most movie theme songs were played non-stop over the radio.

Traipsing down memory lane.

I also found Walter Navarro’s videos while searching YouTube for more earlier recordings of Cocoy.  Now I know who resembles Walter, it’s Enchong Dee, Walter was just a little fair and Enchong is chinito.  Walter was one of the top ten matinee idols of the 70′s.

Yes, it felt like I was watching a mini concert last night, listening to the likes of various local artists like Novo Bono, Jonathan Potenciano and Julius Obregon.  The best Filipino artists of the 70′s, where are they now?

(Big thanks to Wilbert’s Music Library for the two videos uploaded here and to Cocoy’s Facebook account for the picture)

Read Full Post »


Hubby brought these home from our place in Pangasinan last month. It took a week for them to ripen to this color.

I don’t know what they call it in other areas but in our home province in Pangasinan, we simply call it Chesa. The unripe green fruit is as hard as a rock  but when it ripens, it becomes golden-yellow or orange. The flesh is a little creamy and sweet, more like squash or a yolk of an egg when it is cooked.  It’s not a very popular fruit. Actually, I only see them during Christmas season and New Year where the enterprising vendors sell several kinds of fruits to complete the thirteen traditional fruits for display at the dining table.

A quick search on Google says that Chesa is also called Canistel, Egg Fruit,  Tiessa, Tisa, Zapote, or Sapote (varieties include Sapodilla, Yellow Sapote, Mamey Sapote, Green Sapote, Black Sapote, Chapote, South American Sapote.  It is called Pautaria Campechiana  and belongs to the family of sapotaceae, a large, symmetrical, bushy, everygreen tree. It’s probably loaded with Vitamin A because of its yellow color.  It’s rare nowadays to find this fruit in commercial quantity since most of the fruit-bearing trees are not commonly found unlike mangoes or some Philippine fruits in season.

Chesa, anyone?

Read Full Post »

Older Posts »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 745 other followers